என் பள்ளி - சின்ன பயணம்

சுமார் எட்டு வருடங்கள் இருக்கும் 2003 பள்ளி முடித்தபின் அந்தப் பக்கமே போகவில்லை . போன வாரம் ஒரு வேலையாய் அண்ணாவுடன் அருகில் இருக்கும் ஊர் போய் திரும்பும் வழியில் என் பள்ளி .அண்ணா என் ஸ்கூல்னா என்றேன் மெதுவாய் போனான் அண்ணா . கேட்டில் நின்றிருந்த என் பிரெண்டின் சித்தப்பா அவரும் அப்பள்ளியில் பணி புரிபவர் .என்னை பார்த்தவுடன் அடையாளம் கண்டுகொண்டார் காதோரம் கொஞ்சம் வெள்ளை முடிகள் புதிதாய் .மகராஜன் அண்ணா என்று எங்களால் செல்லமாய் அழைக்கப்படும் எங்கள் அண்ணன். என் அண்ணா நிறுத்து வண்டியை நிறுத்து என்று கதை தொடங்கிவிட்டேன் ,எங்கே நிறுத்தாமலே போய்விடுவானோ என்ற பயம்தான் .அண்ணா எப்படி இருக்கீங்க என்றேன் கேட்டில் நின்றுகொண்டே. மெதுவாய் பேசிக் கொண்டே உள்ளே சில அடிகள் நடந்தால் என் இயற்பியல் ஆசிரியர் . என்னை பன்னிரெண்டாம் வகுப்பில் செதுக்கியவர் என்றே சொல்லாம் .பள்ளிக்கு தெரியாமல் எங்களுக்கு (பிரெண்ட்ஸ் ) மட்டும் லீவ் நாட்களில் பாடம் எடுத்தவர் .இரண்டு இயற்பியல் புத்தகங்களில் ஒன்றை விடுமுறை நாளிலேயே பன்னிரெண்டாம் வகுப்பு தொடங்கும் முன்னே படிக்க வைத்தவர் .இறுதித் தேர்வில் 195 /200 எடுக்க வைத்தவர் . இந்த மார்க் எடுக்க நான் படித்தேன் என்பதைவிடவும் படிக்க வைத்தவர் .இன்று ஒரு பொறியாளராய் அதுவும் அரசு கல்லூரியில் இடம் கிடைக்கும் அளவுக்கு நான் வர இயற்பியலில் வரி வரியாய் என்னை படிக்க வைத்தவர் .அடிக்க மாட்டார் சில வார்த்தைகள் போதும் .

இன்று பள்ளியிலேயே சிறப்பு வகுப்புகள் எடுக்க அனுமதிக்கிறார்கள் போல . நான் போகையில் மாணவிகள் படித்துக் கொண்டிருந்தனர் .பொறாமையாய் இருந்தது அவர்களைப் பார்க்க . சீருடை , இரட்டை சடை என்று ஒரு நிமிடம் அந்த இடத்தில் நான் இருந்து படித்த பொழுதுகள் நினைக்காமல் இருக்க முடியவில்லை . நடுவில் கம்பீரமாய் நின்ற மேடை திசை மாறியிருந்தது . 6 முதல் 8 வரை படித்த ஓட்டு அறைகள் இடிக்கப் பட்டிருந்தன .புதிய கட்டிடங்கள் வரப் போகிறதாம் நல்ல விஷயம் .இருந்தாலும் பாதி அளவு மட்டுமே இருக்கும் சுவர் நல்ல வேப்ப மரக் காற்று பறவைகளின் சத்தம் இனி கேட்காது . ஏழாம் வகுப்பில் இருபது பேர் காது பிடித்து தோப்புக் கரணம் போட்ட வேப்ப மரம் வெட்டப் பட்டிருந்தது . ஒரு மாணவனுடன் நான் போட்டி போட்டுக் கொண்டு படித்த மரம் வெட்டப் பட்டு புதிய கட்டிடம் அங்கேதான் மாணவர்களின் இருசக்கர வாகனங்கள் நிறுத்தப் பட்டிருக்கும் . பெரிய மைதானம் தெரியா வண்ணம் கட்டிடங்கள் .பத்தாம் வகுப்பில் தமிழ் படிக்காமல் போன குற்றத்திற்காக வகுப்பே இரண்டு கைகளையும் நேராய் தூக்கி அசையாமல் நின்ற இடம் வரிசையில் முதலில் நின்ற எனக்கு கை வலியிலும் படிக்காமல் போய் தண்டனை பெற்ற அவமானத்திலும் கண்களில் நீர் பொலபொலவென வழிந்த இடம் அது தெரியாமல் புதிய கட்டிடம் இருந்தது .

ஜம்முராஜ் சார் இப்போதும் பியூரட்,பிப்பெட் ,பெரிய ஸ்கேல் எல்லாம் உடைக்கிறாரா சார் என்றேன் .நீலகண்டன் சார் எதுவுமே சொல்லாமல் சிரித்தார் .எங்கே இப்போ எல்லாம் யார் மேலையும் கை வைக்க முடியல போலீஸ் ஸ்டேஷன் போயிடறாங்க என்றார் சோகமாய் . ரிசல்ட் எப்படி சார் வருது என்றேன் . 95 % வருது என்றார் இன்னும் சோகமாய் சிரித்துக் கொண்டே . நான் படித்த காலத்தில் SSLC ,HSC இரண்டிலும் 100 % வந்தது வரும் .தொடர்ச்சியாய் மூன்று முறை 100 இரண்டிலுமே வந்து தூத்துக்குடி மாவட்ட சுழற்கேடையம் பள்ளிக்கு பரிசாக வந்தது . ஒருமுறை SSLC யில் தன் ஆங்கில வகுப்பில் ஒரு மாணவர் மட்டும் பெயில் ஆனார் அதனால் 100 % போய்விட்டதே என்று அந்த சார் அன்று முழுவதும் சாப்பிடவே இல்லை .

சின்ன சின்ன அரசியல் ,சண்டைகள் என்று இருந்ததேத் தவிர பெரிய அளவில் எந்தப் பிரச்சனைகளும் வந்ததில்லை . இன்று மானேஜ்மென்ட் சரியில்லையாம் .அந்த அளவு பள்ளியில் பிரச்சனைகள் கேட்கும்போதே கஷ்டமா இருந்தது . நம் பள்ளியில் படித்தோர் நிறைய பேர் நல்ல வேலையில் வெளிநாட்டில் இருக்கின்றனர் . இன்டர்நெட் மூலம் நான் பார்த்திருக்கிறேன் என்று சில மாணவர்களின் பெயர்களைச் சொல்லும்போது நிஜமாகவே அவர் முகத்தில் அப்படி ஒரு சந்தோசம் . ஒரு ஆசிரியர் எதிர்பார்ப்பதும் அதுதானே . நேரமின்மையால் அரை மணிநேரம் மட்டுமே ஏழு வருடங்கள் படித்த பள்ளியில் எட்டு வருடங்கள் பிறகு என்னால் செலவழிக்க முடிந்தது .இடம் மாறிய வகுப்புகளையும் வெட்டப் பட்ட மரங்களையும் பார்த்துக் கொண்டே வெளிவந்தேன் .மீண்டும் என் பள்ளி SSLC,HSC இரண்டிலும் 100 % வர வேண்டும் சுழற்கேடையம் மீண்டும் பள்ளியை அலங்கரிக்க வேண்டும் .