என்னக் கொடுமை இது ?.

காலேஜ் இரண்டாம் ஆண்டு , அங்கிருக்கும் இரண்டு ஹாஸ்டல் ஒன்று பவானி ஒன்று அமராவதி . பவானி முதல் மற்றும் இரண்டாம் ஆண்டு மாணவிகளின் விடுதி .முதலாம் ஆண்டு மாடியிலும் இரண்டாம் ஆண்டு கீழேயும் அறைகள் இருக்கும் . ஆடிக்கொருநாள் அமாவாசைக்கொருநாள் என ஹாஸ்டல் உள்ளே வரும் வார்டன் அன்று திடிரென்று வர எந்த அறையிலும் எந்த பெண்ணும் இல்லை .விடுதியே காலியாய் இருக்க உள்ளே வந்த அவருக்கோ அதிர்ச்சி .மாலை ஆறு மணிக்கு  மேல் எவரும் உள்ளே வர அனுமதி இல்லை .அப்படி இருக்க மாலை  நேரத்தில் ஹாஸ்டல் வெறுமையாய் இருக்க சுற்றும் முற்றும் சந்தேகத்துடன் நோக்கியவரின் கண்களில் வித்தியாசமாய் அந்த அறை வாசல் பட்டது . ஒரு அறைக்கு நான்கு மாணவிகளே அவர்களின் செருப்புகள் ஆளுக்கு இரண்டு என வைத்துக் கொண்டாலும் பத்து செருப்புகள் வாசலில் இருக்கலாம் . ஆனால் அங்கே கிடந்த செருப்புகளின் குவியல் காணாமல் போன மாணவியரைக் காட்டி கொடுத்தது .

பூட்டி இருந்த அறையின் கதவைத் தட்டினார் . ஏதோ ஒரு சக மாணவி என்று கதவைத் திறந்த பெண்ணுக்கோ அதிர்ச்சி உள்ளே குழுமி இருந்த மற்றவர்களுக்கும் அதிர்ச்சியுடன் கூடிய பயம் கண்களிலும் முகத்திலும் தெரிய விக்கித்து நின்றனர் .ஆம் அந்த ஒரு அறையினுள் ஒரு கூட்டமே இருந்தது .அங்கு கூடி இருந்தவர்களில் வந்தவரின் மாணவியரும் கூட பலர் இருந்தனர் . அவர் எலெக்ட்ரிகல் துறைக்கு பாடம் எடுக்கும் பேராசிரியர் .எங்கள் விடுதியும் பேராசிரியர்களின் குடியிருப்பும் ஒரே இடத்திலே இருக்கும் .வெளியில் இருந்து பார்ப்போருக்கு 300 மாணவிகள் தங்கி இருக்கும் பெண்கள் விடுதி உள்ளே இருப்பதே தெரியாது அந்த அளவு மரங்கள் மறைத்துக் கொண்டிருக்கும் . அவரின் சில மாணவிகள் மாட்டிக் கொண்ட பயத்தில் கட்டிலுக்கு அடியில் போய் ஒளிந்து கொண்டனர் .போச்சு அத்தனை பேரின் மானமும் போச்சு மாட்டிக்கொண்டோம் .இதில் இருந்து எப்படி தப்பிப்பது கையும் களவுமாய் மாட்டிக் கொண்டோம் பொய் சொல்ல அங்கே இடமில்லை .வார்டன் கண்ணாரக் கண்டபின் வேறு எந்த விசாரணையும் தேவை இல்லை .நேரம் போகப் போக அத்தனைபேரின் படிப்பு எதிர்காலம் என்று ஒவ்வொருவரின் முகத்திலும் பல எண்ண ஓட்டங்கள் பிரதிபலிக்க அவர் வகுப்பு மாணவிகள் கண்ணிரண்டும் அருவியாய் மாறிக் கொண்டிருந்தன .

அவரைப் பார்த்த அதிர்ச்சியில் ஓடிக் கொண்டிருந்த படத்தைக் கூட நிறுத்த யாருக்கும் தெரியவில்லை .அந்த அறையில் இருந்த கம்ப்யூட்டர் அது வேலை செய்து கொண்டிருக்க வார்டன் படத்தை நிறுத்தச் சொல்ல பல்லியாய் பல பேர் சுவற்றோடு ஒட்டிக் கொண்டு கைகளை பிசைந்து கொண்டு எண்ண சொல்லப் போகிறார் என்று அவரின் முகத்தையே பார்த்துக் கொண்டு நின்றிந்தோம் .நானும் அந்தக் கூட்டத்தில் ஒரு ஆள் . விடுதியில்  படம் பார்த்து வார்டனிடம் மாட்டிக் கொண்டால் அந்த விஷயம் வெளியே தெரிந்தால் எவ்வளவு அசிங்கமாய் இருக்கும் .குறிப்பாய் காலேஜ் பசங்களுக்கு தெரிந்தால் எப்படி இருக்கும் அவர்கள் முகத்தில் எப்படி விழிப்பது.வார்டன் என்னென்னவோ பேசினார் கடைசியில் படம் பார்த்த அத்தனை பேரின் பெயர்களும் துறை வாரியாய் ஒரு பேப்பரில் எழுதப் பட்டது .படத்தின் CD அவர் கைக்கு போனது . நடப்பது அத்தனையும் வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தோம் இனி என்ன நடக்கும் யாருக்கும் தெரியாது .வார்டன் அவர் வீட்டுக்கு போக அவர் பின்னாடியே மன்னிப்பு கேட்க  அத்தனை பேரும் அவர் வீட்டு வாசலில் போய் நின்றோம் .அவர் எங்களை கண்டுகொண்டதாகவே தெரியவில்லை .சரி இனி நடப்பது நடக்கட்டும் என்று கடவுள் மேல் பாரத்தைப் போட்டுவிட்டு அனைவரும் அறைக்கு திரும்பினோம் .

பாதியிலேயே நின்று போன அந்தப் படத்தின் அடுத்த பாதி நான் ஒருவருடம் கழித்தே பார்த்தேன் . இத்தனை நடந்த பிறகும் எங்களுக்கு பெரிய அளவில் தண்டனை ஏதும் கிடைக்கவில்லை .அந்த விஷயம் அத்தோடு முடிந்து போனது . படத்தின் பெயர் தெரிந்து கொள்ள ரொம்ப ஆவலாய் இருக்கிறதா . விடுதி வாழ்க்கை பற்றி பேச்சு வருகையில் இந்த நிகழ்ச்சி கண்டிப்பாய் எங்கள் மலரும் நினைவுகளில் தவறாமல் இடம்பெறும் .அந்த அளவு வரலாற்று சிறப்பு பெற்ற படம் துப்புபவர்கள் வரிசையில் வரவும் "அழகிய தீயே ".என்னக் கொடுமை இது ?.